Petroglyph Vessel Hand-painted oil reproduction

ბუნებასა და რომანტიკაში ფესვგადგმული ცხოვრება

უილიამ მორისი, რომელიც 1834 წლის 24 მარტს, ესექსის ქალაქ უოლთამსტოში დაიბადა, კომფორტულ, შემოგროვებულ საშუალო ფენას წარმოადგენდა — გარემოებამ მას ის თავისუფლება მიჭრა, რომ პროფესიის ნაცვლად ვნებას მიჰყოლოდა. მამამისის წარმატებამ ფინანსთა სფეროში არა მხოლოდ უსაფრთხოება, არამედ ისეთი გარემო შექმნა, სადაც ესთეტიკური გრძნობები თავისუფლად შეიძლებოდა გაღვიძებოდა. მორისის ბავშვობა ღრმად იყო ფორმირებული მისი სახლის გარშემო არსებული ინგლისური სოფლის ლამაზებითა და შუა საუკუნეების რაინდობის ამბებით, რამაც საფუძველი ჩაუყარა მთელი ცხოვრების მანძილზე ბუნებრივი სილამაზისა და რომანტიკული ნარატივებისადმი ერთგულებას. ეს ადრეული გავლენები მხოლოდ სენტიმენტალური არ ყოფილა; მათ მისი შემოქმედებითი ფილოსოფიის საფუძველი შეადგინეს. ის არ იყო უბრალოდ დაფተកილი ბუნებით ან წარსულით — მას სწამდა მათი მორალური და ესთეტიკური უპირატესობის სწრაფად ინდუსტრიალიზებულ აწმყესთან შედარებით. ოქსფორდის უნივერსიტეტში მიღებულმა განათლებამ თავდაპირველად მას ადმინისტრაციული გზა დაუპირისპირა, თუმცა სწორედ უნივერსიტეტის ცოცხალ ინტელექტუალურ წრეებში დაიწყო მისი ჭეშმარიტი მოწოდების ფორმირება. იგი შეუერთდა „სეტს“ (The Set), სტუდენტთა ჯგუფს, რომელიც ხელოვნებით, ლიტერატურით და შუა საუკუნეების ისტორიით ინტერესდებოდა; სწორედ მაშინ დამყარდა მეგობრობა — განსაკადგენლად ედვარდ ბერნ-ჯონსთან — რამაც საფუძვლიანად შეცვალა მისი შემოქმედებითი ტრაექტორია. სწორედ ამ პერიოდში გაიცნო მან ჯონ რუსინის შემოქმედება, რომლის კრიტიკამ ინდუსტრიულ საზოგადოებას მიმართ და ხელოსნობისადმი ერთგულებამ მორისის მზარდ რწმენებში ღრმა გამოხმაურება ჰპოვა.

ხელოვნებისა და ხელოსნობის რევოლუცია

ოქსფორდის შემდეგ, არქიტექტურაში მოკლე დროით ჩაუღლელად გადავიდა ფერწერაზე, როდესაც მორისი და დანტე გაბრიელ როსეტისთან ერთად მურალების პროექტებზე დაიწყო მუშაობა. თუმცა, გადამწყვეტი მომენტი არა მხოლოდ მის კარიერაში, არამედ დიზაინის ისტორიაში, 1861 წელს „მორისი, მარშალი, ფოლკნერი და კომპანიის“ (Morris, Marshall, Faulkner & Co.) დაარსებად იქცა, რომელიც მოგვიანებით უბრალოდ „მორისი და კომპანიის“ (Morris & Co.) სახელით გახდა ცნობილი. ეს არ იყო მხოლოდ ბიზნეს წამოწყება; ეს იყო მცდელობა, შეექმნა ცხოვრების ახალი წესი, სადაც ხელოვნება ყოველდღიურობის ყველა ასპექტს მოიცავდა და ხელოსნობა ყველაფერზე მაღლა იწეოდა. ბერნ-ჯონსთან, როსეტისთან, ფილიპ ვებთან და სხვებთან ერთად, მორისი ცდილობდა ტრადიციული ტექნიკების აღმოფენას და სახლისთვის ლამაზი, კარგად დამზადებული ნივთების შექმნას. კომპანიის ადრეულ ნამუშევრებზე ღრმად მოახდინა გავლენა „წითელ სახლზე“ (Red House) — მორისის მიერ ვებისგან შეკვეთილ შენობაში, რომელიც განსახიერებდა ხელოვნებისა და ხელოსნობის იდეალს: შექმნილიყო ერთიანი ესთეტიკური გარემო ხელით ნაკეთი ავეჯითა და დეკორაციით. მორისი გახდა ხელოვნებისა და ხელოსნობის მზარდი მოძრაობის წამყვანი ხმა, რომელიც მხარს უჭერდა ხელნაკეთ ხელოსნობას, როგორც მასობრივი წარმოების დეჰუმანიზაციის საწინააღმდეგო საშუალებას. მას მთელი გულით სჯეროდა, რომ ხელოვნება ყველასთვის ხელმისაწვდომი უნდა ყოფილიყო და არა მხოლოდ მდიდარი ელიტისთვის, და რომ იგი ყოველდღიურ ცხოვრებაში უნდა იქნეს ინტეგრირებული — რადიკალური იდეა იმ დროს, როდესაც დიზაინი ხშირად ფუნქციიდან განცალკევებულად აღიქმებოდა. ეს ფილოსოფია სცდებოდა მხოლოდ ესთეტიკას; იგი ფესვგადგმული იყო ღრმა სოციალურ სინდისსა და მუშა ადამიანთა ცხოვრების გასაუმჯობესებელი სურვილში.

ტექსტილში, პოეზიასა და ბეჭდვას ქსოვილი მემკვიდრეობა

მიუხედავად იმისა, რომ „მორისი და კომპანია“ მოიცავდა დეკორატიული ხელოვნების ფართო სპექტრს — ავეჯს, ვიტრაჟებს, ხალიჩებს — იგი ყველაზე მეტად ტექსტილის დიზაინებით არის ცნობილი. ეს არ იყო უბრალოდ ორნამენტები; ეს იყო რთული ნარატივები, ქსოვილი მცოცავ ყვავილოვანი მოტივებით, ლამაზი ფოთლებითა და მდიდარი, ემოციური ფერებით. განსაკუთრებით მისმა ಗೋახატებმა რევოლუცია მოახდინა ინტერიერის დიზაინში, ვიქტორიანული ეპოქის სტერილური იმიტაციებიდან ბუნებით შთაგონებულ შემოქმედებებზე გადავიდა, რომლებიც ერთდროულად ლამაზი და ფუნქციური იყო. იგი მხოლოდ არ ქმნიდა ამ ორნამენტებს; ის თავად ჩერდებოდა მათი შექმნის პროცესში, სწავლობდა შეღებვის ტექნიკისა და ქსოვის მეთოდების ნიუანსებს. ტექსტილის გარდა, მორისმა აღადგინა ტაპესტრიის ხელოვნება, ქმნიდა მასშტაბურ ნარატიულ ტაპესტრებს შუა საუკუნეების რომანტიკისა და არტურის ლეგენდების საფუძველზე — ნამუშევრებს, რომლებიც წარმოაჩენდნენ მის ნიჭს ამბების მთხრობლად და წარსულთან ღრმა კავშირს. მისი შემოქმედებითი ენერგია არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ ვიზუალური ხელოვნებით; იგი ასევე იყო მრავალწერილი, რომელიც წერდა პოეზიას, რომლებსაც ნოველები და თარგმანები მოჰყვებოდა. „მიწიერი სამოთხე“ (1868-1870) და „სიახლეები უსახლოდ“ (1890) მისი ლიტერატურული ტალანტისა და ხელოსნობასა და სოციალურ სამართლიანობაზე დაფუძნებული უტოპიური საზოგადოების ხედვის დასტურია. 1890 წელს მან დააფუძნა „კელმსკოტის პრესა“ (Kelmscott Press), კერძო அச்சგარა, რომელიც მიზნად ისახავდა მაღალი ხარისხის წიგნების ბეჭდვას მშვენიერი ტიპოგრაფიითა და ილუსტრაციებით — წამოწყებამ საფუძვლიანად მოახდინა გავლენა თანამედროვე წიგნის დიზაინზე.

სოციალიზმი, კონსერვაცია და მარადიული გავლენა

მორისის ერთგულება აჭარბებდა ესთეტიკას და სოციალური აქტივიზმის სფეროსაც მოიცავდა. იგი სულ უფრო მეტად ჩაერთო სოციალისტურ პოლიტიკაში, ითხოვდა მუშათა უფლებებისა და სოციალური რეფორმების დანერგვას. მას სჯეროდა, რომ ჭეშმარიტად ლამაზი საზოგადოება ეკონომიკური თანასწორობისა და სამართლიანობის გარეშე ვერ იარსებებდა — რწმენა, რომელმაც განსაზღვრა მისი როგორც ხელოვნების, ისე პოლიტიკური ნაშრომების შინაარსი. ეს არ იყო აბსტრაქტული თეორიზება; იგი აქტიურად მხარს უჭერდა სხვადასხვა სოციალისტურ მიზნებს და იყენებდა თავის პლატფორმას მუშა ადამიანთა გასაჭირის შესახებ ცნობიერების ასამაღლებლად. გარდა ამისა, მორისი იყო კონსერვაციის პიონერი, რომელიც აფასებდა ისტორიული შენობებისა და ლანდშაფტების შენახვის მნიშვნელობას მომავალი თაობებისთვის. მას ესმოდა, რომ ეს სტრუქტურები არ იყო მხოლოდ წარსულის რელიქვიები, არამედ კულტურულ იდენტობასა და სახელოვნებო შთაგონებასთან vital (მთავარ) კავშირს წარმოადგენდა. უოლთამსტოში მდებარე უილიამ მორისის გალერეა მისი მარადიული მემკადკვერცხლის დასტურია, რომელიც წარმოაჩენს მის ნამუშევრებს და გვაწვდის ინფორმაციას მისი ცხოვრებისა და იდეების შესახებ. დღეს მისი დიზაინი აგრძელებს ხელოვანთა და დიზაინერთა შთაგონებას სხვადასხვა სფეროში. ხელოსნობის, ბუნებრივი ფორმებისა და ინტეგრირებული დიზაინის ხაზგასმამ ხანგრძლივი გავლენა მოახდინა ინტერიერის დეკორაციაზე, ტექსტილის ხელოვნებაზე და გრაფიკულ დიზაინზე. მისი ხედვა სამყაროს შესახებ, სადაც სილამაზე და სარგებლიანობა ერთმანეთთანაა გადაჯაჭვული — და სადაც ხელოვნება ყველასთვის ხელმისაწვდომია — დღეს ისეთივე აქტუალურია, როგორც მე-19 საუკუნეში. უილიამ მორისი არ იყო მხოლოდ მხატვარი; იგი იყო ვიზიონერი, რომელიც ცდილობდა შეეცვალა საზოგადოება დიზაინის, ხელოსნობისა და სოციალური სამართლიანობის ძალის გამოყენებით.