Poreklo i istorija Tate Gallery
Tate Gallery je započela svoje postojanje 1897. godine u Londonu, u Ujedinjenom Kraljevstvu. Njen temelj je omogućen zahvaljujući filantropiji Hermena Tate, čija je privatna kolekcija poslužila kao početna osnova za ovu instituciju. Tokom svojih prvih decenija, institucija je funkcionisala pod nazivom Nacionalna galerija britanske umetnosti. Ovo razdoblje identiteta trajalo je sve do 1932. godine, kada je naziv promenjen u Tate Gallery u čast njenog osnivača.
Institucija se razvijala kroz značajne promene svog mandata. Iako je počela sa fokusom na nacionalnu kolekciju britanske umetnosti, vremenom se proširila tako da obuhvati međunarodnu modernu i savremenu umetnost. Ovaj rast transformisao je organizaciju u mrežu od četiri galerije. Prvobitna lokacija u Milbanku ostaje centralna tačka u ovoj istoriji, označavajući prelazak sa pojedinačne kolekcije na šire institucionalno prisustvo.
Zdanje i njegova arhitektura
Arhitektura ovog objekta predstavlja slojevitu naraciju u kojoj se neoklasicistički grandiozni stil susreće sa postmodernističkim eksperimentisanjem. Originalni dizajn Sidnija R. Dž. Smita odlikuje se impresivnim kolonama i prostranim portikima koji odišu imperijalskom ambicijom. Ova klasična fasada nalazi svoj oštar kontrast u Klore galeriji Džejmsa Stirlinga, koja u pejzaž uvodi nekonvencionalne materijale i inovativne prostorne rasporede. Sama građevina odražava napetost između poštovanja tradicije i otvaranja ka novim intelektualnim radoznalostima.
Šetajući ovim hodnicima, čovek se kreće od teškog, istorijskog bremena prvobitnih struktura ka odvažnim intervencijama iz kasnijih decenija. Svetlost se menja dok prolazite između visokih plafona starijih krila i eksperimentalnijih prostora. To je mesto gde fizičko okruženje služi kao ogledalo evolucije umetnosti koju čuva.
Britanska kolekcija
Ova kolekcija obuhvata više od šest vekova britanske ekspresije, vodeći nas kroz vreme od pedantnih slika na panelima iz Tudorovskog perioda, pa sve do emocionalno nabijenih portreta dvadesetog veka. Ovakav progres omogućava direktan susret sa promenljivim načinima na koje su ljudska figura i pejzaž doživljavani kroz različita doba.
Ovde se nalaze značajna dela J.M.W. Turnera, koja nude fascinantnu studiju svetlosti i pokreta. Prisustvo izložbi u okviru Turner nagrade stavlja fokus na savremena britanska dostignuća, povezujući ova istorijska blaga sa aktuelnim umetničkim dijalogom. Uz ove slike, galerijski holovi čuvaju razne skulpture, grafike i primene umetnosti, uključujući intenzivna, visceralna dela Francisa Bejkona.
- Snow Storm – Steamers on Red Wharf, oko 1839. – J.M.W. Turner
- Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion, 1944. – Francis Bacon
Remek-dela kolekcije
Prisustvo određenih dela unutar ovih zidova zahteva posebnu vrstu pažnje. Salvador Dalí sa svojim delom Autumn Cannibalism, naslikanim između 1936. i 1937. godine, nudi vizceralni komentar o društvenom slomu kroz fragmentiranu figuru sastavljenu od svakodnevnih predmeta, poput pribora za jelo i knjiga. Ova uznemirujuća vizija propadanja ulazi u dijalog sa delu The Metamorphosis of Narcissus, takođe iz 1937. godine, gde se pejzaž rastvara u sanjivo prostor transformacije simbola. Ove nadrealističke kompozicije izazivaju posmatrača da se suoči sa podsviješću kroz pedantnu, hiperrealističku izvedbu.
Druga dela zahtevaju sporije posmatranje svetlosti i forme. Georges Braque u svom delu Mandola iz 1910. godine koristi frakturirane ravni i prigušene oker tonove kako bi dekonstruisao subjekat. Nasuprot tome, impresionistički pristup koji sprovodi Camille Pissarro oseća se u delu The Pork Butcher, završenom 1883. godine, koji hvata pariski tržni štand kroz prekinute poteze četkicom i zakliještavu svetlost. Postoji posebna težina u prisustvu dela Francis Bacon, Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion iz 1944. godine, koje ostaje moćan i uznemirujući susret u galerijama.
Kolekcija takođe čuva značajne portrete i pejzaže koji definišu različite epohe izražavanja:
