Bernard Schultze

Erken Yaşam, Aile ve Eğitim

Bernard Schultze, 31 Mayıs 1915 tarihinde Schneidemühl'de, bugün ise Polonya'nın Piła şehri olarak bilinen noktada dünyaya geldi. Yetişme yılları, 1921 yılında Berlin'e yapılan önemli bir göçle şekillendi. Bu taşınma, onu dönüşen bir Avrupa manzarasının tam merkezine yerleştirse de, erken dönem yaratıcı üretimi tarihin tozlu sayfaları arasında büyük ölçüde silinip gidecekti. 1945 yılında Berlin'de gerçekleşen bir hava saldırısı, o zamana kadar üretmiş olduğu eserleri yok ederek profesyonel geçmişinde derin bir boşluk bıraktı.

Resmi eğitimi, önemli Alman sanatı merkezlerinde oldukça disiplinli bir şekilde sürdürüldü. 1934 ile 1939 yılları arasında Schultze, Berlin Sanat Eğitimi Üniversitesi'nde ve Düsseldorf Güzel Sanatlar Akademisi'nde eğitim gördü. Bu eğitim yılları, sanatçının daha sonra soyutlama yoluyla parçalarına ayıracağı teknik temelleri oluşturdu. Kişisel yaşamı ise, 7 Temmuz 1955'te ressam Ursula Bluhm ile evlenmesiyle sanat dünyasıyla kopmaz bir bağ kurdu.

Sanatsal Akımlar ve Gruplar

Schultze, Avrupa'da jestsel soyutlamanın önde gelen temsilcilerinden biri olarak, erken dönem eğitimini tanımlayan temsili kısıtlamaların çok ötesine geçerek sanat dünyasında derin izler bıraktı. Bilinçaltı rehberliğindeki yaratıcı sürece olan bağlılığı, onu aksiyon boyama ve tachism'in uluslararası akımlarıyla aynı düzleme taşıdı. Bunlar yalnızca üslup tercihleri değil, geçmişin katı geleneklerinden kopuşu simgeleyen zorunlu birer kırılmaydı. Bu yöntemleri benimseyerek, Almanya'daki Art Informel hareketinin kurucu babalarından biri olarak kendini kanıtladı.

Onun kolektif çabaları, savaş sonrası Alman soyutlamasının gelişiminde merkezi bir rol oynadı. 1952 yılında, Karl Otto Götz ve diğer sanatçılarla birlikte Quadriga grubunu kurması, figüratif olmayan ifadeye doğru kararlı bir yönelişin habercisi oldu. Bu yoğun deneyim süreci, 1955 yılında Zen 49 grubuna katılmasıyla devam etti. Schultze, bu gruplar aracılığıyla, statik kompozisyonlar yerine kendiliğindenliği ve yaratımın fiziksel eylemini önceleyen yeni bir görsel dilin tanımlanmasına öncülük etti.

Teknik ve Sanatsal Üslup

Schultze’nin görsel dili, huzursuz ve jestsel bir soyutlama ile tanımlanır. Geleneksel kompozisyon kurallarını aşmak adına, çizim yaparken sürrealist écriture automatique yönteminden doğrudan ilham alan, bilinçaltı rehberliğinde yaratıcı süreçler kullanmıştır. Bu yaklaşım, parlak ve floresan renklerin ima edilen bir temsiliyetin içinde eriyip yok olduğu eserlerin doğmasını sağlamıştır. Yüzeyleri nadiren düzdür; aksine renk ve formun çarpıştığı topografik manzaralar gibi işlev görürler. 1956 yılına gelindiğinde, iki boyutlu düzlemden uzaklaşarak daha dokunsal ve heykelimsi bir gerçekliğe doğru ilerlemiş ve tablolarının yüzeyini yüksek kabartmalar halinde inşa etmeye başlamıştır.

Bu evrim, Migofs adlı eserlerinin gelişimiyle zirve noktasına ulaşmıştır. Bu çalışmalar yalnızca birer tablo değil; fiziksel alanı işgal eden karmaşık montajlar, kabartma imgeler ve odayı dolduran heykellerdir. Hayvan, bitki ve insan imgelerini tuhaf, organik yapılarda harmanlayan hibrit varlıklar olarak işlev görürler. Bu formlar, sanatçının temsil etmeye çalıştığı biyolojik ve kozmik sistemleri yansıtacak şekilde, sanki sürekli bir akış halindeymiş gibi görünürler. Tekniği, doğal dünyanın düzensiz ve karmaşık süreçlerini simüle etmek için dokuyu kullanarak, büyüme ile çürüme arasındaki o gerilimli çatışmayı vurgular.

Temel Eserler ve Sanatsal Dönemler

Schultze’nin sanatsal evrimi, düzlemden sürekli bir kopuşla karakterize edilir. Frankfurt'ta geçirdiği yıllar boyunca, tuvalin geleneksel sınırlarını aşmak için kolajlanmış günlük nesneler kullanarak tabuskris olarak bilinen kabartma imgeler geliştirdi. Fiziksel derinlik üzerine yapılan bu deneyler, 1961'den itibaren Migofs olarak adlandırılan eserlerinin doğuşuna zemin hazırladı. Başlangıçta tuvalin bir uzantısı veya kağıt üzerindeki çalışmalar olarak ortaya çıkan bu yapıtlar, zamanla odanın tüm hacmini dolduran, bağımsız heykelimsi enstalasyonlara ve ortamlara dönüştü. 1965 yılına gelindiğinde ise sanatçı, bu bağımsız renk heykelcikleri içine mankenleri de dahil ederek, Migofs eserlerindeki organik ve hibrit imgeleri daha somut, üç boyutlu bir gerçekliğe taşıdı.

Sanatçının sonraki on yılları, palet ve yüzey kullanımında disiplinli bir değişime tanıklık eder. 1970'li yıllar, erken dönemlerindeki yüksek kabartmalı dokuların aksine, grisaille resimleriyle tanımlandı. Bunu, 1980'lerde derin ve heykelimsi bir boşluk yaratmak üzere tasarlanmış yüzeylerle doygun renkleri birleştirdiği bir dönem izledi. Sanatçı, son on yılında bile kendine has biçimsel dilini koruyarak, 1990'larda pastel tonlarda suluboyalar üretti. 1974'teki büyük yağlı boya tablolarından ve çizimlerden, kariyerinin orta dönemini tanımlayan karmaşık ve çok katmanlı kolajlara kadar uzanan geniş bir üretim yelpazesi sergilemeye devam etti.

• Endymion (1955)
• Neelt (1958)
• Still Within Society (1964)
• Grotesque Promenade (1964)
• Body Cascades (1973)

Eserlerini Bugün Nerede Görebiliriz?

Bernard Schultze’nin büyük kurumsal koleksiyonlardaki varlığı, onun savaş sonrası Avrupa sanat manzarasındaki sarsılmaz yerini teyit etmektedir. Almanya'da sanatının izleri birçok kilit noktada derin bir şekilde kök salmıştır. Köln'deki Museum Ludwig, sanatçının mirasının önemli bir kısmına ev sahipliği yaparken; Düsseldorf'taki Museum Kunstpalast ve Münih'teki Pinakothek der Moderne, eserlerini kalıcı koleksiyonlarında yaşatmaya devam etmektedir. Sanatçının etkisi, Remagen'deki Arp Museum Bahnhof Rolandseck ve Karlsruhe'deki ZKM Museum für Neue Kunst'a kadar uzanmaktadır. Bu koleksiyonlar, onun kabartmalı imgelerinin ve heykellerinin fiziksel gerçekliğini koruyarak, materyal deneylerinin Alman soyutlamasının evrimini inceleyenler için erişilebilir kalmasını sağlamaktadır.

Sanatçının uluslararası arenadaki görünürlüğü ise Almanya dışındaki prestijli müzeler aracılığıyla perçinlenmiştir. Londra'daki Tate Müzesi ve Modern Sanat Müzesi New York, eserlerine ev sahipliği yaparak onun jestsel soyutlamalarını küresel bir bağlama oturtmaktadır. Almanya'da ise tabloları, Bonn'daki Hammerschmidt Villa koleksiyonunun bir parçasıdır. Bu kurumlar, sanatçının daha büyük ve karmaşık kompozisyonlarını, tasarlanmış oldukları o görkemli ortamlarında izlemek için gereken ölçeği sunmaktadır.

Sanatçının önemli eserlerinden bazıları şunlardır:

• Endymion, yaklaşık 1955 - Städel Museum, Frankfurt
• Neelt, yaklaşık 1958 - Staatliche Kunsthalle Karlsruhe, Karlsruhe
• Still Within Society, yaklaşık 1964 - Bavarian State Painting Collections, Münih
• Grotesque Promenade, yaklaşık 1964 - Bavarian State Painting Collections, Münih
• Body Cascades, yaklaşık 1973 - Bavarian State Painting Collections, Münih

Son Yılları ve Ölümü

Schultze, 1968 yılından ölümüne kadar Köln'ün kültürel dokusunun ayrılmaz bir parçası olmayı sürdürdü. Ressam eşi Ursula Bluhm ile birlikte, şehrin sanatsal yaşamının merkezinde yer alan kilit figürler arasındaydılar. Eşinin 1999 yılındaki vefatının ardından, sanat pratiğini Köln'de sürdürmeye devam etti ve 14 Nisan 2005 tarihinde yine bu şehirde hayata gözlerini yumdu.

Onun şehirdeki varlığı, sadece bir ikamet meselesinin çok ötesindeydi; o, Köln'ün kültürel atmosferinde parlayan önemli bir şahsiyetti. Bölgeye olan uzun vadeli bağlılığı, etkisinin savaş sonrası Alman sanatı sahnesinde köklü bir şekilde kalmasını sağladı. Köln'de hayata veda eden sanatçı, geride bugün hâlâ dünyanın önde gelen uluslararası koleksiyonlarında korunan devasa bir eser külliyatı bıraktı.