Życie i sztuka Károly Lotza
Urodzony w niemieckim Bad Homburg vor der Höhe, Károly Lotz był najmłodszym z ośmiorga dzieci. Po śmierci ojca jego rodzina przeniosła się do Pesztu, który dziś stanowi część Budapesztu. Jego artystyczna podróż rozpoczęła się jako uczeń Hofkapellmeistera Destouches, a następnie rozwijała się pod okiem Jakaba Marastoniego w akademii weneckiego mistrza. Dalsze szlify zdobywał w Budapeszcie pod okiem Henrika Webera, a następnie w Wiedniu u Carla Rahla.
W początkowym okresie swojej twórczości Lotz występował jako artysta tworzący romantyczne pejzaże, skupiając się na scenach z Alföld, czyli węgierskiej nizinnej równiny. Z czasem jego pasja ewoluowała w stronę tworzenia monumentalnych murali i fresków, przyjmując styl przywodzący na myśl dzieła weneckiego mistrza Tiepolo. Jego późniejsze lata upłynęły pod znakiem prestiżowych zamówień publicznych, wśród których znalazła się „Apoteoza dynastii Habsburgów” – potężny sufitowy fresk w Pałacu Królewskim, który ukończył w 1903 roku.
Dziedzictwo i wkład akademicki
Lotz był niezwykle wpływową postacią w świecie sztuki węgierskiej, pełniąc funkcję profesora na różnych akademiach sztuk pięknych w Budapeszcie. W 1885 roku został dziekanem nowo powstałego wydziału dla malarek. Jego dorobek artystyczny był niezwykle obszerny, obejmując liczne przestrzenie publiczne i prywatne.
Sławę przyniosły mu portrety oraz akty, w których często jako modelki występowały jego żona i córki. Po zawarciu małżeństwa z wdową Jacoboy, swoje dzieła podpisywał jako Károly Jacoboy-Lotz. Po śmierci w Budapeszcie został uhonorowany uroczystym pogrzebem państwowym i spoczął w uroczystym mauzoleum.
