Encyklopedia artystów

Polihistor dojrzałego renesansu, znany z techniki sfumato i anatomicznej precyzji w dziełach takich jak Mona Lisa i Ostatnia Wieczerza.

Hiszpański kubista, który rozbił perspektywę na geometryczne kształty i błękitne tony, od mrocznego okresu błękitu po żywy okres różu.

Holenderski malarz Złotego Wieku i mistrz chiaroscuro, znany z dramatycznej gry światła, głębokich cieni i emocji w portretach.

Włoski rzeźbiarz i malarz dojrzałego renesansu, twórca muskulatury postaci oraz fresków w Kaplicy Sykstyńskiej, znany z wydobywania życia z marmuru.

Holenderski postimpresjonista od wirujących nocnych niebios i słoneczników, znany z gęstej techniki impasto i ekspresyjnych, żywych kolorów.

Francuski impresjonista pejzaży plenerowych i lilii wodnych, uwieczniający zmienne światło w cyklach obrazów o tym samym temacie.

Mistrz niemieckiego renesansu, twórca misternych drzeworytów i miedziorytów, znany z głębi detalu i precyzyjnego użycia rylca.

Włoski malarz barokowy, mistrz dramatycznego tenebryzmu, używający silnego światłocienia, by oddać surowość rzymskich robotników i wyrzutków.

Mistrz renesansu, twórca harmonijnych Madonn i monumentalnych fresków watykańskich, słynący z jasności formy oraz wdzięcznej kompozycji.

Hiszpański malarz barokowy o głębokim realizmie i złożonej perspektywie, znany z portretów dworskich oraz żywego, swobodnego stylu w Madrycie.

Francuski postimpresjonista, który modulacją koloru i form geometrycznych oddał Mont Sainte-Victoire za pomocą konstrukcyjnych pociągnięć pędzla.

Hiszpański romantyk znany z mrocznych rycin oraz niepokojących czarnych obrazów ukazujących cierpienie wojny i ludzkie szaleństwo.

Włoski malarz proto-renesansu, twórca naturalistycznych postaci i trójwymiarowego ludzkiego dramatu, znany z fresków w Kaplicy Scrovegnich.

Amerykański artysta Pop Artu znany z sitodruków przedstawiających twarze celebrytów oraz masowe towary, takie jak puszki zupy Campbell.

Francuski fowista znany z żywych, nienaturalistycznych kolorów i ekspresyjnych wycinanek, które odmieniły jego późne lata choroby.

Rosyjski pionier abstrakcji i ruchu Błękitny Jeździec, znany z duchowych, kolorowych form oraz muzycznej gry kształtów i linii.

Flandryjski malarz baroku, twórca dynamicznych kompozycji i umięśnionych postaci, znany z świetlistych odcieni skóry oraz pełnych energii scen.

Norweski ekspresjonista malujący duszę rytmicznymi liniami i zniekształconymi formami, by oddać lęk i egzystencjalny niepokój.

Holenderski malarz Złotego Wieku, tworzący ciche wnętrza przy użyciu świetlistego światła i ultramaryny, by uchwycić ulotną, prywatną chwilę.

Francuski postimpresjonista znany ze stylu syntetycznego, odważnych konturów oraz żywych przedstawień życia na Tahiti i duchowych krajobrazów.

Francuski modernistyczny malarz scen z paryskich kawiarni, stosujący odważne pociągnięcia pędzla, łączący realizm z impresjonizmem.

Hiszpański manierysta znany z wydłużonych postaci i duchowego światła w Toledo, łączący bizantyjskie korzenie z weneckim kolorytem.

Meksykańska surrealistka znana z symbolicznych autoportretów łączących sztukę ludową z surowym, osobistym bólem i motywami medycznymi.

Niderlandzki malarz znany z świetlistych laserunków olejnych, dbałości o detal i głębokiego realizmu Ołtarza Gandawskiego.