Globalne statystyki odwiedzających — Co interesuje poszczególne kraje

Każde dzieło w naszym katalogu zostało oznaczone „nastrojem” – emocją, jaką wywołuje, taką jak Spokój, Odwaga, Romantyzm czy Dramatyzm. Każda pajęczyna poniżej odnosi się do jednego kraju i posiada osiem ramion, po jednym dla każdego nastroju.

Im dalej wyciąga się ramię, tym większy udział w wizytach w danym kraju przypada na sztukę o tym nastroju. Szary obrys stanowi średnią światową. Zatem wszędzie tam, gdzie kolorowy kształt wystaje poza szary obrys, dany kraj preferuje ten nastrój bardziej niż reszta świata; tam, gdzie kształt cofa się do wewnątrz, preferuje go mniej.

To ta sama idea, co w przypadku powyższych odcisków palców, lecz wyrażona za pomocą innych parametrów. „Vibe” opisuje styl lub atmosferę obrazu; „ton emocjonalny” określa towarzyszące mu uczucie — radosne, melancholijne, pełne nadziei, tajemnicze, ponure i tak dalej.

Interpretuj to w dokładnie ten sam sposób: kolorowy kształt reprezentuje dany kraj, szary obrys oznacza średnią światową, a każdy element wykraczający poza szarą linię to uczucie, którego dany kraj poszukuje częściej niż reszta świata.

Każdy wiersz to kraj, każda kolumna to nurt artystyczny (impresjonizm, barok, surrealizm...). Liczba w komórce porównuje dany kraj ze światem: wskazuje ona, ile razy częściej — lub rzadziej — odwiedzający z tego kraju wybierają sztukę z danego nurtu w stosunku do średniej światowej.

Wartość 1 oznacza „dokładnie średnią światową”. Wartości powyżej 1 wskazują, że dany kraj sprzyja temu nurtowi, natomiast wartości poniżej 1 oznaczają, że jest on w dużej mierze ignorowany. Kolor powtarza te same informacje, dzięki czemu wzór jest widoczny bez konieczności czytania każdej liczby:

Pola oznaczone myślnikiem mają zbyt małą liczbę odwiedzin, aby udzielić wiarygodnej odpowiedzi. Aby zachować czytelność tabeli, pokazujemy jedynie zmiany obejmujące co najmniej 5 krajów oraz kraje z czytelnymi danymi dla co najmniej 5 zmian.

Każdy poziomy pasek reprezentuje jeden kraj, podzielony na kolorowe bloki. Układają się one chronologicznie: od najstarszej sztuki po lewej stronie (średniowiecze) do najnowszej po prawej (sztuka współczesna), przy czym szerokość danego bloku odpowiada udziałowi wizyt z tego kraju, które dotyczyły dzieł z danej epoki.

Każdy słupek sumuje się do 100%, więc porównuje on proporcje, a nie popularność — mały kraj i duży można zatem analizować obok siebie. Kraje są uporządkowane według średniej wieku ich gustu: te na górze skłaniają się ku starszej sztuce, a te na dole ku sztuce nowoczesnej i współczesnej. Górny słupek stanowi punkt odniesienia i przedstawia światowy mix.

Te same nastroje typu „vibe” co na pierwszym wykresie, naniesione na mapę. Każdy kraj został pokolorowany jednym nastrojem, który stanowi największą część odwiedzin. Legenda poniżej wykorzystuje pięć wyraźnie różnych kolorów — po jednym dla każdego z pięciu nastrojów dominujących w największej liczbie krajów — natomiast wszystko, co rzadsze, zostało pogrupowane w szarym polu „Inne”; liczba w nawiasie oznacza liczbę krajów objętych danym kolorem.

Najedź na wybrany kraj, aby zobaczyć jego udział w formie procentowej oraz listę kolejnych miejsc. Szare kraje nie są pominięte w danych — po prostu nie udostępniły jeszcze wystarczającej liczby różnych dzieł sztuki, by udzielić rzetelnej odpowiedzi, dlatego wolimy nie podawać żadnych informacji, zamiast zgadywać.

Każda kropka reprezentuje kraj, określony przez średnie kolory dzieł sztuki oglądanych przez jego odwiedzających. Od lewej do prawej rozłożona jest jasność: kropki po lewej stronie odpowiadają ciemniejszym, zacienionym obrazom, a kropki po prawej – jaśniejszym i świetlistym. Od dołu do góry rozłożone jest nasycenie barw: niskie oznacza kolory stonowane i powściągliwe, wysokie – intensywne i żywe.

Linia przerywana oznacza średnią światową, więc punkt znajdujący się powyżej i na prawo od niej wskazuje na zamiłowanie do sztuki jaśniejszej i bardziej żywej niż średnia światowa. Większe kropki oznaczają po prostu większą liczbę zmierzonych wizyt. Kraje znajdują się tutaj bardzo blisko siebie, dlatego nazwa jest wyświetlana tylko tam, gdzie mieści się bez zasłaniania sąsiada — najechanie na dowolną kropkę pozwoli odczytać nazwę kraju oraz jego dwie dokładne wartości.

Uwaga dotycząca skal: jasność mierzona jest w zakresie od 0 (czysta czerń) do 1 (czysta biel), a intensywność od 0 (całkowicie przygaszona), przez 0,5 (zrównoważona), aż do 1 (żywa). Średnie krajowe nigdy nie zbliżają się do tych ekstremów — skupiają się w wąskim przedziale — dlatego wykres powiększa zakres, który faktycznie zajmują dane. Liczby na osi są zatem wartościami rzeczywistymi, jednak widoczny zakres jest znacznie mniejszy niż pełna teoretyczna skala 0–1.

Dla każdego z najpopularniejszych krajów zestawienie dziesięciu artystów, na których najbardziej zwracają uwagę odwiedzający. Uwaga jest ważona w zależności od nakładu wysiłku: samo otwarcie strony to 1 punkt, dodanie do ulubionych to 5, konfiguracja zakupu to 10, a dodanie do koszyka to 25. Każdy odwiedzający jest liczony tylko raz dla danego rodzaju działania, dzięki czemu pojedynczy entuzjasta nie może sztucznie zawyżyć pozycji artysty.

Odznaka obok nazwiska oznacza światowy ranking danego artysty, przedstawiony na pięciostopniowej skali kolorystycznej – od twórców o sławie globalnej po artystów czysto lokalnych:

Niebieska lub zielona odznaka oznacza zatem, że dany kraj cieszy się uznaniem całego świata, podczas gdy artysta znajdujący się znacznie niżej na liście światowej — lub całkowicie poza pierwszą dwustką — jest prawdziwym lokalnym ulubieńcem. Odznaka (N) wskazuje na artystę urodzonego w tym samym kraju, dzięki czemu można na pierwszy rzut oka dostrzec, jak bardzo patriotyczny jest gust danego narodu.

W ten sposób mierzymy patriotyzm smaku. Dla każdego kraju bierzemy pod uwagę udział wizyt dotyczących artystów urodzonych w tym samym kraju, a następnie porównujemy go z udziałem, jaki te same dzieła przyciągają na całym świecie.

Słupek znajdujący się na linii 1 oznacza całkowity brak stronniczości: dany kraj traktuje swoich artystów dokładnie tak samo, jak reszta świata traktuje ich. Im dalej w prawo znajduje się słupek, tym silniej dany kraj faworyzuje rodzimych twórców. Porównanie do średniej światowej zapewnia rzetelność tego zestawienia – krajom, których artyści są znani na całym świecie, nie przypisuje się stronniczości, której w rzeczywistości nie posiadają.

Skala jest logarytmiczna, więc każdy krok w prawo oznacza mnożenie, a nie dodawanie. Pominięto kraje, w których dane są niewystarczające lub liczba artystów w naszym katalogu jest zbyt mała, aby umożliwić porównanie.

Artyści są pogrupowani według daty urodzenia w półwiecza. Każda kolorowa linia śledzi losy jednego kraju na przestrzeni tych pokoleń, a jej wysokość oznacza udział wizyt dotyczących artystów urodzonych w danym okresie w całkowitej liczbie wizyt z tego kraju. Szara linia przedstawia trend światowy.

Tam, gdzie linia danego kraju wznosi się ponad szarą, kraj ten wykazuje niezwykłą więź z artystami tego pokolenia; tam, gdzie opada poniżej, to pokolenie pozostaje mu obojętne.

Każdy inny wykres mierzy to, na co ludzie patrzą. Ten natomiast mierzy to, na co ludzie patrzą w zestawieniu z tym, co faktycznie mamy w ofercie, ruch po ruchu.

Dla każdego nurtu artystycznego obliczamy, jaki procent naszego katalogu reprezentuje dany nastrój, a następnie sprawdzamy, jaka część odwiedzin w ramach tego nurtu dotyczy właśnie tego nastroju. Liczba w polu to wynik dzielenia drugiej wartości przez pierwszą. Wartość 1 oznacza, że odwiedzający szukają tego nastroju dokładnie tak często, jak go oferujemy. Wartość powyżej 1 oznacza, że aktywnie go poszukują; wartość poniżej 1 oznacza, że go omijają, mimo że mamy go w szerokiej ofercie.

Myślniki oznaczają kombinacje z niewystarczającą ilością danych do oceny. Podobnie jak w przypadku tabeli ruchów, zachowujemy tylko te ruchy, które wykazują co najmniej 5 czytelnych nastrojów, oraz nastroje, które pojawiają się w co najmniej 5 ruchach.

Trójwymiarowe pole słupków. Wzdłuż jednej krawędzi biegną tygodnie, a wzdłuż drugiej epoki historyczne, dzięki czemu każda epoka zajmuje własny wiersz, zamiast być nakładana na sąsiednie. Wysokość słupka reprezentuje udział danej epoki w liczbie wizyt w danym tygodniu, przy czym wyższe słupki mają jaśniejszy kolor.

Dzięki temu, że epoki są zestawione obok siebie, a nie nałożone na siebie, cicha era pozostaje czytelna obok tej dominującej, a tydzień, w którym nastąpiła prawdziwa zmiana gustu, objawia się jako zmiana kształtu krajobrazu. Przeciągnij, aby obrócić widok, przewiń, aby przybliżyć.